Eρθεν είνας κορώνα και είπεν ΚΡΑ - ΚΡΑ - ΚΡΑ, όποιος κι καλατσεύ θα τρώει κατζία γαβουρεμένα κι όποιος καλατσεύ θα τρώει τσινέαν με σκόρδον το (1) 
Κάπως έτσι ήταν η έναρξη του παραμυθιού στα ποντιακά νυχτέρια, που κατά κάποιο τρόπο ήταν μια καθιερωμένη ψυχαγωγική, κοινωνική εκδήλωση, μία μορφή επικοινωνίας μεταξύ συγγενών, γειτόνων, φίλων τις βραδινές ώρες, τότε δηλαδή που οι καθημερινές εργασίες - ασχολίες σταματούσαν για να συνεχιστούν την επόμενη. Τότε μαζεμένοι όλοι σε κάποιο σπίτι, θέλοντας να ξεφύγουν από τα καθιερωμένα και να περάσουν την ώρα τους ευχάριστα αναζητούσαν ανέκδοτα, παροιμίες αινίγματα και κυρίως παραμύθια. Και τότε στρέφανε όλοι το πρόσωπο τους προς τον κατάλληλο της παρέας, τον παραμυθά.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο

Καθώς ο χρόνος τυλίγει τα πλοκάμια του πάνω μου και με αλλοιώνει μέσα στη φθορά του, ο νους μου απλώνεται στου καιρού τον βαθύ ορίζοντα και θυμάται ... Και έχει-είναι αλήθεια-τόσες στιγμές, τόσα πρόσωπα να θυμηθεί.
Ανηφορίζοντας σταθερά τα σκαλοπάτια της όμορφης ζωής, καβαλάρης στο ρωμαλέο της σκέψης μου τ' άλογο, καλπάζω πίσω στο χρόνο, που αφουγκράζεται σιωπηλός τις έγνοιες του κόσμου κι αναπολώ νοσταλγικά εκείνα που δεν έσβησαν ποτέ μέσα μου κι ούτε θα σβήσουν.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο

    Νέα ποιητική σιλλογή του Νεόφυτου Ιοδανίδη.
Ο ποιητής αιωρείται ανάμεσα στ' όνειρα και την πραγματικότητα σε μοναξιά και σε προσμονή. Έχει μέσα του κρυμμένη μια θάλασσα συναισθημάτων που ποτέ δεν εφησυχάζει. Επικοινωνεί για να ευαισθητοποιήσει με τα μηνύματά του, να αφυπνίσει. Και παράλληλα να λυτρωθεί απ' τη συναισθηματική του φόρτιση.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο